Diehl August Karol (1837–1908), superintendent kościoła ewangelicko-reformowanego w Królestwie Polskim, urodził się w Warszawie 13 VIII jako syn kupca Augustyna i Wilhelminy z domu Hummel. Naukę pobierał w nowozałożonej przy warszawskiej parafii ew.-ref. szkole elementarnej, następnie w filologicznej szkole powiatowej w Warszawie oraz gimnazjum gubernialnym, które ukończył w r. 1855. W r. 1856 zdał egzamin maturalny, po czym wstąpił na wydział teologiczny uniwersytetu w Dorpacie, który ukończył w r. 1859. Po powrocie do Warszawy 19 II 1860 zostaje mianowany pomocnikiem ks. Józefa Spleszyńskiego, ówczesnego superintendenta Kościoła ew.-ref., oraz nauczycielem religii przy parafialnej szkole elementarnej. W czerwcu t. r. został adiunktem parafii warszawskiej oraz członkiem duchownym konsystorza, na których to stanowiskach pozostaje aż do śmierci ks. Spleszyńskiego (1878). W tymże okresie powierzone mu były obowiązki administratora filiału lubelskiego, (1861–906), kucowskiego (1861–2), parafii żychlińskiej (1868–9), serejskiej (1870–5) oraz filiału żyrardowskiego (1874–86). W r. 1862 synod wydelegował go do Łodzi celem zorganizowania tam filiału, który następnie przekształcony został na samodzielną parafię. Od r. 1875 był też nauczycielem religii w warszawskich szkołach średnich, zarówno rządowych jako też prywatnych. W tym okresie, a mianowicie w r. 1863 wstąpił w związek małżeński z Anną Marią Semadeni, która odumarła go w r. 1876.
Po śmierci ks. Spleszyńskiego parafia warszawska wybrała go 16 IV 1879 na pasterza swego, a synod 31 V t. r. powołał go na superintendenta oraz na wiceprezesa konsystorza. Na tych stanowiskach pozostał aż do śmierci 27 II 1908. Jednocześnie administrował w l. 1879–906 filiałem nowosoleńskim oraz po raz wtóry parafią żychlińską (1884–8). Główna jednak jego działalność przez cały czas życia koncentruje się w parafii warszawskiej. To też gdy w r. 1864 powzięto zamiar budowy nowego kościoła w Warszawie, D. został wybrany do komitetu budowy, gdy zaś w r. 1880 budowa kościoła została zakończona, D. jako superintendent dopełnił poświęcenia nowej okazałej świątyni.
Ponadto D. uczestniczył również w innych jeszcze pracach o szerszym zakroju. Tak więc z ramienia synodu w r. 1861 wszedł do komitetu, który miał sobie powierzone opracowanie nowej ustawy dla kościoła ewangelicko-reformowanego, co jednak w ówczesnych warunkach nie dało się przeprowadzić. Współpracował też wiele lat w komisji, przygotowującej wraz z ks. Manitiusem nowe tłumaczenie Nowego Testamentu na język polski. Doniosłe też znaczenie posiadała praca D-a nad hymnologią polską, która pozwoliła mu w ciągu długich lat zgromadzić około 1400 religijnych pieśni polskich, co w drobnej zaledwie części wyzyskane zostało przy wydaniu nowego śpiewnika polskiego dla kościoła ewangelicko-augsburskiego w Królestwie Polskim (1899).
Z prac literackich D-a należy wymienić: Historie biblijne, opowiedziane dla młodzieży słowami Pisma św. (W. 1874), Pierwsze początki Pisma św., Życiorys śp. ks. Spleszyńskiego, Opis położenia w r. 1866 kamienia węgielnego pod budowę nowego kościoła ewangelicko-reformowanego w Warszawie i poświęcenia tegoż kościoła w r. 1880 z dołączeniem mów i kazań, mianych przy obu tych uroczystościach (W. 1881). Poza tym przetłumaczył na język polski »Katechizm hejdelberski«, który w drugim poprawionym wydaniu (Warszawa r. 1900) zaopatrzył w wstęp historyczny. W takiż wstęp historyczny zaopatrzył również wydaną przez siebie w r. 1903 w Warszawie Konfesję albo wyznanie wiary powszechnej kościołów chrześcijańskich polskich z r. 1570. Wreszcie zasilał pracami swymi »Zwiastuna Ewangelicznego«.
Archiwum parafii ewangelicko-reformowanej w W.; Semadeni Wł., Z dziejów zboru ewangelicko-reformowanego w Warszawie, W. 1927; Roczniki »Zwiastuna Ewangelicznego«.
Edmund Bursche